~ 05

- Harry, płakałeś? - zwróciłam się w stronę bruneta.
- Nie, wydaje Ci się... - zaprzeczył szybko ocierając twarz rękawem swetra.
- Dobra, ja już tak dłużej nie mogę! - wybuchnął Louis - Nie kocham Cię,
jestem z Tobą tylko i wyłącznie przez tego bachora! - bez większych zahamowań wskazał Libby.
Starałam się być opanowana, niewzruszona... ale to było ciężkie, bo go kochałam. Naprawdę kochałam.
- Mhm - mruknęłam - Potrzymaj ją, Harry - podałam mu dziecko. Zdjęłam z palca pierścionek zaręczynowy i rzuciłam go Louisowi w twarz. Z dezaprobatą pokręciłam głową i pobiegłam do sypialni. Wyjęłam spod łóżka moją starą walizkę, spakowałam wszystkie niezbędne rzeczy, a później udałam się do pokoju Libby i zrobiłam to samo. Zgarnęłam kluczyki od mojego BMW i uprzednio zabierając Hazzie dziecko wszyłam z domu. Nic nie powiedziałam, jedyną oznaką tego, że protestuję było głośnie trzaśnięcie drzwiami. Szczerze mówiąc nie miałam pojęcia gdzie teraz pojadę, co zrobię. Odwróciłam się i spojrzałam na Li, która smacznie spała w nosidełku. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Moje małe szczęście... Szkoda tylko, że spłodzone przez Louisa. Westchnęłam i gorączkowo zaczęłam zastanawiać się co mogę zrobić. Harry. Tak, on jest moim przyjacielem, do tego wnioskując z ich rozmowy jest we mnie zakochany. Na pewno zgodzi się, żebym trochę u niego pomieszkała dopóki czegoś nie wynajmę. Zaparkowałam przy wjeździe do jakiegoś lasu. Wyjęłam z torebki iPhone'a i wybrałam numer loczka.
- Halo? -  w słuchawce odezwał się ochrypły głos.
- Cześć, Harry. Mam do Ciebie prośbę...
- Tak? Słucham uważnie - odpowiedział żywiej niż zwykle.
- Mogę... mogę przez kilka dni pomieszkać u Ciebie z Libby? No wiesz, dopóki czegoś nie wynajmę.
- Jasne - odchrząknął - Za piętnaście minut będę w domu. Dreams Street 7, trafisz?
- Pewnie, że tak. Niedługo będziemy.
- Czekam.
- Hazza?
- Tak?
- Dziękuję - uśmiechnęłam się.
- Za co?
- Za to, że jesteś - zaśmiał się.
- Czekam na Was - automatycznie się rozłączyłam.
 __________________________________________

- Cześć, śliczne - pomachał nam Harry, który nonszalancko opierał się o framugę drzwi.
- Cześć. Przywitaj się z wujkiem Libby - mała zaczęła gaworzyć - Wita Cię - chłopak się zaśmiał.
- Jasne. Wezmę walizki z auta, okey? - poprawił swoją burzę loków.
- Pewnie. Tu są kluczyki - rzuciłam je w jego stronę, a sama udałam się do mieszkania Hazzy.
Przedpokój był ogromny, wyróżniał się jasnymi kolorami. Nie spodziewałam się, że Styles może mieć tak dobry gust. Ściany były śnieżnobiałe, podłoga koloru kawy z mlekiem, a na samym środku leżał ogromny, biały i włochaty dywan. W każdym razie było tu niezaprzeczalnie piękne. Usłyszałam ciche otwieranie drzwi.
- Rozbierzesz się, czy zamieszkasz tutaj w kurtce? - zaśmiałam się.
- Pewnie, że nie. Po prostu się rozglądam. Masz dobry gust - wzruszył ramionami.
- Siostra mi pomagała. Myślę, że powinnaś ją poznać. Macie wiele wspólnego. Ona też... znaczy.. no wiesz... ma dziecko... i taki... taki kretyn... też.. zostawił... to znaczy... no ją zostawił - zaśmiał się nerwowo.
- Eh, właśnie. Kretyn - mruknęłam - To... gdzie mogę na parę dni zamieszkać z Libby? - Harry rozłożył ręce ukazując mi cały dom, wyglądało to dokładnie tak samo, jak w tej bajce na Disney Channel, kiedy to Gibson witał w Legowisku Insektów. Dziwne skojarzenie, ale no cóż. Czy nie od zawsze byłam dziwna? Zaśmiałam się.
- Chodzi mi o pokój dokładnie - sprostowałam.
- Aaaa - odparł kręcąc głową - A więc na górę w te pędy! - roześmiałam się ponownie. Zdjęłam kurtkę i odwiesiłam ją na wieszak. Powędrowałam za Harrym, który niósł walizki, uprzednio wyjmując Li z nosidełka i biorąc ją na ręce. Szłam po schodach rytmicznie ją kołysząc.
- Em... Harry. Przypomniało mi się coś - spojrzałam na niego przy drzwiach do pokoju - Nie mam łóżeczka dla Libby.
- Spokojnie. Gem też ma dziecko jak wspominałem, syna w zasadzie - sprostował otwierając drzwi. Moim oczom ukazał się duży, przestronny pokój w kolorach fioletu i pomarańczu - i zawsze jak przyjeżdża do mnie to zajmuje ten pokój. Mam nadzieję tylko, że Lily nie będzie miała nic przeciwko niebieskiemu.
- Lily? Ładnie - uśmiechnęłam się - Harry, też mi pytanie! Ja się w ogóle cieszę, że nas przygarnąłeś. Nie wiem czym sobie na to zasłużyłam - przecząco pokręciłam głową kładąc aniołka do łóżeczka. Tak smacznie spała...
- Jesteś moją przyjaciółką, Sophie - uśmiechnął się.
- Tak, wiem. Ale i tak uważam, że sobie na to nie zasłużyłam - podszedł do mnie i przytulił. Wtuliłam się w jego tors. Jest taki opiekuńczy i kochany... Może rzeczywiście byłby lepszym ojcem dla Libby niż Louis. Na samo wspomnienie tego imienia wzdrygnęłam się. Nagle w pokoju rozległ się dźwięk piosenki Bruno Mars'a - Marry you, niechętnie oderwałam się od Hazzy i wyjęłam telefon z kieszeni spodni.
- Jak ten idiota ma czelność tu dzwonić? - mruknęłam sama do siebie i przyłożyłam telefon do ucha.

____________________________________

Eh, zaczęła się szkoła. I gimnazjum to nie przelewki... ; c



Liam, seksiaku. *.*

~ 04

                                                          *Osiem miesięcy później*

Siedziałam na kanapie i oglądałam jakąś denną komedię romantyczną, Louis zaś rozmawiał z naszymi przyjaciółmi z jego zespołu w kuchni. Zdążyłam się z nimi zaprzyjaźnić. Traktowałam ich jak rodzinę. Jednak to z Harrym dogadywałam się najlepiej, oczywiście nie licząc mojego chłopaka. Poczułam mocne uderzenie w brzuch, a potem... potem zauważyłam, że odchodzą mi wody.
- Louis! - krzyknęłam.
- Coś się stało skarbie? - zapytał kiedy weszłam do kuchni trzymając się za brzuch.
- To już - szepnęłam. Oczy piątki chłopaków były skierowane na mnie. Hazza uśmiechał się jak wariat, reszta wpatrywała się we mnie z niedowierzaniem, a po chwili też się uśmiechnęła, Lou stał otępiały.
- Ale... ale co już? - wydusił.
- Mały Tomlinson chce na świat - szepnęłam opierając się o framugę drzwi - Szybko, idioto! - potrząsnęłam nim i się zaśmiałam.
- No nie kurde, właśnie rodzi, a ma czas się śmiać - Zayn zażartował.
- Lepiej idźcie po auto. Lou masz tu listę rzeczy, którą musisz wziąć - chłopak pognał na górę, a ja podparłam się na Harrym i Niall'u i poszłam z nimi w stronę auta. Położyłam się na tylnym siedzeniu głęboko oddychając. Za kierownicą siedział Harry, a obok niego pojawił się Louis z potrzebną torbą.
- Powodzenia - szepnęli Li, Nialler i Zayn unosząc kciuki w górę. Uśmiechnęłam się, na nic więcej nie było mnie stać. Dojechaliśmy do szpitala w niecałe 15 minut.
- Jak się czujesz? - szepnął Louis. To było ostatnie co zapamiętałam. Zemdlałam. (...)

Obudziłam się delikatnie otwierając oczy, światło mnie oślepiło. Spróbowałam wykonać tę czynność jeszcze raz. Delikatnie podciągnęłam się na łóżku i rozejrzałam po pomieszczeniu. Szpital. Byłam w szpitalu. Odruchowo złapałam się za brzuch. Był płaski. Zdecydowanie za płaski. Do sali wszedł Louis.
- Boże, kochanie! Nawet nie wiesz jak mnie wystraszyłaś - podbiegł do mnie i pocałował mnie w czoło siadając na krześle obok.
- Co z dzieckiem? Co z naszym Nathanem? - szepnęłam wpatrując się w niebieskie tęczówki chłopaka.
- No wiesz... poród poszedł w miarę zgodnie z planem, chociaż zemdlałaś, ale jakoś się udało... Tylko, że jest mały kłopot... - mruknął.
- Co...? Jaki... jaki kłopot?
- To nie może być Nathan - stwierdził.
- Dlaczego nie?
- Bo nie można nadać dziewczynce męskiego imienia - wyjaśnił i zaśmiał się.
- Idiota, wystraszyłeś mnie!
- Też Cię kocham - pocałował delikatnie mój policzek.
- Libby - szepnęłam.
- Piękne - delikatnie musnął moje usta - Lekarze mówią, że Twój stan jest stabilny i wszystko będzie dobrze. Libby dostała 10 punktów w skali Apgar i ... w zasadzie nie ma się o co martwić. Możemy wracać do domu - ponownie mnie pocałował.

                                                       * Tydzień  później *

- Śpi? - szepnęłam do Louisa, który właśnie wychodził z pokoju Libby.
- Na to wygląda - odparł i usiadł obok mnie na kanapie - Co oglądasz?
- Eh... jakąś denną komedię. Nic nie ma - mruknęłam.
- Może zadzwonimy do chłopaków? Pewnie zechcą zobaczyć nasze małe szczęście - stwierdził.
- Jasne, nie ma sprawy. Tylko - wymierzyłam ostrzegawczo palec w jego stronę - niech któryś ją obudzi. Zamorduję - zaśmiał się.
- Jasne - przelotnie pocałował mnie w czoło i odszedł do kuchni z telefonem w ręce.
Śledziłam dalsze poczynania bohaterki filmu. Wszystko było takie przewidywalne...
- Będą za piętnaście minut - mój chłopak opadł na kanapę.
- Ok - odpowiedziałam i pocałowałam go w policzek.
- Wiesz... czegoś mi tu brakuje - ujął moją rękę.
- A czego mogłoby jej brakować? - zaśmiałam się i spojrzałam chłopakowi prosto w oczy.
- Pierścionka, który otrzymasz po tym jak Ci się oświadczę - w tym momencie uklęknął przede mną i z kieszeni wyjął małe, granatowe pudełeczko - Sophie, czy uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną?
- Tak! - krzyknęłam i rzuciłam się mu w ramiona. Louis nałożył mi pierścionek na palec - Jest piękny - szepnęłam obracając ręką przed swoją twarzą. Natychmiastowo otworzyły się drzwi wyjściowe, do domu wpadła czwórka chłopaków. Niall buszował po lodówce, Harry i Zayn oglądali coś w telewizji, a Liam niepewnie przystanął na progu.
- Możemy wejść? - zapytał nieśmiało.
- Nie - odparłam i się wyszczerzyłam - Cześć chłopaki - podeszłam do każdego z osobna i ich przytuliłam.
- Co to za pierścionek? - zauważył Hazza.
- A taki tam... zaręczynowy - pocałowałam Louiego.
- JEDZENIE NA ŚLUBIE! - krzyknął Nialler z kuchni.
- Niall, obiecuję Ci, że jeżeli jeszcze raz krzykniesz uprzednio nie zastanawiając się, że dziecko może spać, to oderwę ci łeb, bez żadnych zahamowań, bez żadnego współczucia - zmierzyłam go wzrokiem - A teraz... na co masz ochotę? - przystanęłam przed lodówką.
- Kocham Cię, Sophie - pocałował mnie w policzek i udał się do salonu. Zaśmiałam się. Zrobiłam zapiekankę z serem. Pokroiłam ją na talerz i zaniosłam do salonu.
- Głodni? - postawiłam na stoliku.
- Jeszcze się pytasz? - udał oburzenie blondyn.
 Zajadaliśmy się zapiekanką i oglądaliśmy jakiś show muzyczny, nagle usłyszeliśmy płacz dziecka.
- To Libby, pójdę - mruknęłam i odłożyłam zapiekankę z powrotem na talerz - Cześć maleńka. Wyspałaś się? - szepnęłam i wzięłam małą Tomlinson na ręce. Zmieniłam pieluchę i ubrałam w różową sukienkę. Po cichu wyszłam z pokoju małej.
- Jesteś pewien z tym ślubem? To decyzja na całe życie. - stwierdził Niall.
- A co mam zrobić? Zrobiłem dzieciaka muszę się zaopiekować.
- Oh, jakiś ty szlachetny. Słuchaj, idioto. Jeżeli nie chciałeś tego dziecka, a przede wszystkim nie chcesz jej to po co się z nią wiążesz? Dobrze wiesz, że to ja jestem w niej zakochany od samego początku! A nie dość, że tak perfidnie ją upiłeś to jeszcze później zaciągnąłeś do łóżka. Mogło nam się ułożyć... - wychyliłam się zza framugi drzwi. Ujrzałam zapłakaną twarz Harrego i otępiałego Louisa. Nie wierzyłam własnym uszom - Myślałem, że jesteś przyjacielem. Ale nie dość, że wykorzystałeś Sophie to zraniłeś mnie. Po co do cholery bierzesz z nią ten ślub zamiast po prostu się rozstać i dać szansę mi? Libby jest dla mnie jak własna córka. Nie będzie Cię pamiętać, mogłaby... mogłaby być moją córką -  najgłośniej jak potrafiłam zamknęłam drzwi i weszłam do salonu.
- Libby, poznaj wujków - udawałam, że nic nie słyszałam...

______________________________________________________

Ah, no tak. :3
Taka tam czwóreczka. :]
Mam nadzieję, że ktoś czyta moje wypociny
i nie piszę tego na marne. ^^

Więc mam taką malutką prośbę, jeżeli ktoś czyta - niech skomentuje, proszę :3

 

~ 03

Wbiegłam do domu zapłakana nie zważając na siostrę, która siedziała w salonie z Davem.
- Cześć, jak poszło? - zapytała. Przystanęłam u progu schodów.
- Chcesz wiedzieć jak poszło? - wysyczałam - Nijak! Cholera, nijak! Wiedziałam, że tak będzie. Powiedział, że nie ma pewności, że to jego dziecko. Idiota! Ty mnie do tego namówiłaś. Dziękuję bardzo! - weszłam na górę i zatrzasnęłam drzwi mojego pokoju. Od płaczu bolała mnie głowa. Jak ja o tym powiem rodzicom? Co powiem kiedy zapytają kto jest ojcem dziecka? Zatajenie faktu nie wchodzi w grę. Będą wypytywać...
- Masz gościa - Jamie spojrzała w moją stronę, delikatnie uniosły się kąciki jej ust.
- Kogo? - mruknęłam.
W drzwiach pojawił się uśmiechnięty chłopak z lokowatą czupryną na czubku głowy.
- Harry... - szepnęłam.
- Cześć, Sophie - podszedł do mnie i przytulił. Poczułam się bezpiecznie w jego ramionach.
Usiadł obok mnie na łóżku.
- Louis Cię przysyła - stwierdziłam.
- Tak... - odchrząknął.
- Bał się przyjść sam? Dupek - warknęłam.
- Zgadzam się, dupek - Hazza się uśmiechnął - Ale Sophie, on nie chciał tak się zachować. To po prostu był dla niego szok. On chce dziecka... chce Ciebie.
- Jesteś pewien? - zapytałam z niedowierzaniem.
- Najlepiej będzie jak sama go o to zapytasz... - wskazał na drzwi, a do pokoju automatycznie wszedł Lou. Loczek ostrożnie się wycofał i wyszedł. Milczałam wpatrując się w podłogę.
- Em... - zaczął niepewnie - Chciałem... chciałem... to znaczy ja... chcę tego dziecka - podszedł bliżej i przytulił mnie do siebie - chcę Ciebie.
- Naprawdę? - spojrzałam mu głęboko w oczy.
- Tak - wypuścił powietrze z ust - Nabroiliśmy, musimy się tym zająć - delikatnie dotknął mojego brzucha.
- Ale wiesz, że nie musisz tego robić? - spojrzałam na niego pytająco - Wystarczy, że będziesz chciał dziecka. Nie musisz chcieć mnie. Chcę, żeby miało ojca.
- Wiem, że nie muszę. Nie robię tego z litości, czy przymusu. Spodobałaś mi się, polubiłem Cię bardziej niż się tego mogłem spodziewać...
- Co Ci się zrobiłam?
- Spodobałaś. Naprawdę nie robię tego z przymusu, chciałbym... chciałbym abyśmy stworzyli dla niego rodzinę - ponownie dotknął mojego brzucha i pocałował mnie delikatnie. (...)

Zeszliśmy na dół.
- A więc... ? - zapytał Harry nie odwracając wzroku od telewizora.
- A więc ja i Sophie jesteśmy razem, wychowamy małego Tomlinsona. 
- Co.. ? A no, fajnie - mruknął loczek.
- Nie o to pytałeś? - zdziwiłam się.
- Nie... mówiłem do telewizora - Hazza wskazał palcem na ekran. Roześmiałam się, mój głos niósł się echem po całym pomieszczeniu. Do środka weszli Dave i Jamie.
- Szczęśliwa? - siostra automatycznie spojrzała na mnie.
- Trochę bardzo - wyszczerzyłam się - Musimy pogadać z rodzicami... - szepnęłam do Louiego.
- Moja mama już wie. Jest zadowolona. Zostają Twoi... - nie dokończył, bo do salonu weszli moi rodziciele.
- Cześć! - krzyknęli od progu.
- Witajcie chłopaki - mama spojrzała na Styles'a i Tomlinsona - Co tu robicie?
- Wpadliśmy... - Lou zawahał się - wpadliśmy... no z wizytą, no - mimowolnie się zaśmiałam. Miał rację, wpadliśmy.
- To... fajnie? - tata spojrzał na nas z dziwnie przymrużonymi oczami.
- Musimy pogadać - odchrząknęłam - Louis i ja musimy Wam coś powiedzieć - dodałam.
- Wy? - zdziwiła się kobieta - Od kiedy jesteście jacyś wy? - uniosła pytająco jedną brew.
- No właśnie... - zaczął niepewnie brunet.
- No właśnie od tego czasu kiedy jestem w ciąży - dokończyłam i zawahałam się - z Louisem ... w ciąży.
Spróbowałam odczytać w jakiś sposób zachowanie rodziców. Mama świdrowała nas wzrokiem, a tata zamarł, jakby zatrzymał się w czasie.
- Nie powiem, że jestem zadowolona... Ale nic już nie zrobimy, tak? Czasu raczej nie cofniemy - rodzicielka zmroziła mnie wzrokiem.
- Raczej nie - podeszłam i wtuliłam się w nią - Przepraszam... - szepnęłam na ucho.
- Nie masz za co. Cieszę się, ale muszę grać twardą, no wiesz, przed ojcem - zaśmiałam się cichutko - No powiedz coś, Greg! - nakazała matka, wpatrując się w ojca.
- Nie wiem co... - zawahał się - Szczęścia?
- Może być szczęścia - przytaknęłam.

                                                               *Tydzień później*

Wynajęliśmy z Louisem domek jednorodzinny na obrzeżach miasta.
- Jak tu pięknie... - szepnęłam i ucałowałam chłopaka w policzek - Wyobraź sobie, że za osiem miesięcy, właśnie tutaj będziemy wychowywać nasze dziecko - spojrzałam na niego.
-  Nie wyobrażam sobie. To zbyt cudowna perspektywa - mruknął i przyciągnął mnie do siebie, składając delikatny pocałunek na moim czole.

~ 02

                                                                  * Tydzień później *

Umalowałam rzęsy maskarą i delikatnie musnęłam usta błyszczykiem.
- Sophie, idziesz? - usłyszałam z dołu krzyk mamy.
- Już schodzę - odkrzyknęłam i jeszcze raz dokładnie przejrzałam się w lustrze. Miałam na sobie czerwoną sukienkę sięgającą do kolan i czarne szpilki na wysokim obcasie. Nie lubiłam się tak ubierać, było to dla mnie zbyt oficjalnie. Z łóżka zgarnęłam czarną kopertówkę i udałam się na dół. Stali tam już wszyscy, oprócz mnie rzecz jasna.
- Dłużej się nie dało? - zaśmiał się Louis.
- W każdej chwili mogę iść do góry i jeszcze trochę tam posiedzieć - odwzajemniłam śmiech.
Jamie wraz z Davidem czekali już w kościele. Do ceremonii zostało niecałe 30 minut. Zlustrowałam wzrokiem wszystkich obecnych. Mama miała ubraną niebieską sukienkę za kolano i kremowe szpilki, tata postawił na klasyczny, czarny garnitur. Kiedy spojrzałam na Loui'ego moje serce mocniej zabiło. Miał na sobie czarny, rozpięty garnitur, białą koszulę i granatowy krawat. Harry zaś postawił na swobodę. Miał na sobie czarne rurki, białe conversy, szarą marynarkę i czarną muchę przy szyi.
- Wow, dobrze wyglądacie - zagadnęłam w drodze do samochodu.
- Ty też niczego sobie - posłał mi uśmiech Lou.
Weszliśmy do kościoła i usiedliśmy w trzeciej ławce. Chwilę po naszym przyjściu rozległy się dźwięki delikatnej muzyki zwiastującej przyjście panny i pana młodego. Moja siostra wyglądała cudownie. Miała na sobie śnieżnobiałą suknię zwężaną u góry, kończyła się zaś dołem, który wyglądał niczym pióra białego gołębia. David wyglądał nie gorzej. Czarny garnitur idealnie podkreślał jego zgrabną sylwetkę. Za przyszłym małżeństwem podążali świadkowie. Ciocia Megan i kuzyn Gregore. Nie za bardzo za nimi przepadałam, ale w końcu był to ślub mojej siostry, nie mój i to ona wybierała swoich świadków, nie ja.
- Czy ty Davidzie Jankins bierzesz tą tu obecną Jamie Greese za żonę? - zabrzmiały słowa przysięgi.
- Tak - szepnął mój nowy brat.
- Ogłaszam Was mężem i żoną. Możecie się pocałować - łzy wzruszenia zaczęły spływać po mojej twarzy. Wszyscy zaczęli klaskać.
- Płaczesz? - szepnął mi Lou na ucho.
- Nie, podlewam rzęsy - zakpiłam.
- Lepiej nie płacz, szkoda zniszczyć taki piękny makijaż.
- Jasne - westchnęłam i otarłam twarz dłonią. Pani Jankins wraz z Panem Jankinsem zaczęli wychodzić z kościoła. Za nimi szli świadkowie, a zaraz cała reszta. (...)

Weszliśmy do ogromnej sali bankietowej, którą wynajęła moja siostra.
- A teraz każdy gość bierze po kieliszku i wznosimy toast, za nasze nowe małżeństwo! - zakrzyknął pan z orkiestry. Posłusznie podniosłam szampana i upiłam łyk. Po chwili tłum z gromkim śmiechem zaczął śpiewać sto lat. (...)

Goście zaczęli siadać do stołu i zajadać obiad. Uczyniłam to samo siadając obok Louisa i Harrego.
- Podać Ci coś? - zapytał z troską w głosie Lou.
- Mam rączki, poradzę sobie - podniosłam w górę ręce i śmiesznie nimi zamachałam.
Nałożyłam sobie trochę ziemniaków i najmniejszy kawałek mięsa jaki znalazłam, kiedy chłopcy jedli, aż im się uszy trzęsły.
- Tak właściwie, czemu nie wzięliście reszty zespołu? - zagaiłam.
- Bo zaproszenie było dwu osobowe - mruknął Louis.
- Aaa.. czyli przyszliście jako para? - zaśmiałam się.
- Coś w tym guście - Hazza posłał mi smajla.
- A ty nie przyszłaś z nikim szczególny? - nieoczekiwanie zapytał Tomlinson.
- Niee... jedynie mogłam wziąć psa... - mruknęłam, Loui się zaśmiał. (...)

Kompletnie straciłam poczucie czasu. Parę razy zatańczyłam z Louisem i Harrym, kilka razy z Davidem, tatą, a nawet siostrą i mamą. Nie stroniłam od alkoholu i równo popijałam razem z chłopakami. O 24:00 urwał mi się film...

Obudziłam się rano w schludnym pomieszczeniu, zupełnie naga na dwuosobowym małżeńskim łożu. Podniosłam się nieznacznie, okrywając kołdrą i rozejrzałam po pomieszczeniu. Naprzeciwko była kuchnia, w której przy stole siedział Louis w samych bokserkach, podpierając głowę rękami, wyglądał jakby próbował sobie coś przypomnieć. Nie zauważył, że już nie śpię.
- Lou, wytłumaczysz mi co tu robimy? Nadzy...? - mruknęłam.
- Ja... ja nie wiem. Pamiętam wszystko do 24:00... później pustka - jęknął.
- Ale my chyba... to znaczy nie ... myśmy się nie ... wiesz ... - jąkałam się patrząc na nagie ciało Tomlinsona.
- Nie... chyba nie. Nie wiem, nie pamiętam...
Szczelnie owinięta kołdrą wstałam i zaczęłam poszukiwania mojej sukienki. Znalazłam ją pod łóżkiem. Aż strach pomyśleć, w jaki sposób tam się znalazła. Poszłam do łazienki, wzięłam szybki prysznic i założyłam wczorajsze ubrania. Spojrzałam na mojego iPhone'a. Cztery nieodebrane połączenia od siostry...
Oddzwoniłam, odebrała po drugim sygnale.
- Sophie?! Gdzie jesteś do cholery?! Nawet nie wiesz, jak się o Ciebie martwiliśmy z rodzicami.
- Jesteśmy w pokoju na górze - mruknęłam.
- Jesteśmy...? - Jamie ściszyła głos.
- No z Louisem...
- Chodźcie lepiej na poprawiny, bo już wszyscy goście schodzą na dół, lepiej też to zróbcie - siostra chrząknęła.
- Idziemy już... - odpowiedziałam i rozłączyłam telefon.
- Lou, rusz tyłek. Idziemy na poprawiny - klepnęłam go w ramię.
- Idę.
Wszyliśmy z pokoju uprzednio sprzątając w nim trochę. Klucz zostawiliśmy po zewnętrznej stronie drzwi. Zjechaliśmy windą na parter.
- Gdzie Harry? - zilustrowałam chłopaka wzrokiem.
- Nieważne, da sobie radę. Nie jest już dzieckiem. Podoba Ci się, co? - Loui się zaśmiał.
- Żartujesz? Hazza? Znaczy nie mam nic przeciwko niemu jako kumplowi, jest świetny. Ale nie w moim typie - przybliżyłam się do Tomlinsona - wolę niebieskookich - szepnęłam mu na ucho.
                                                                           
                                                                  *Dwa tygodnie później*

Z niedowierzaniem wpatrywałam się w test ciążowy. Niezaprzeczalnie zostanę matką, a ojcem jest nie kto inny, jak Louis. Nigdy z nikim nie spałam, więc wszystkie podejrzenia padły na niego i na noc spędzoną w hotelu.
- Testy ciążowe nie są stuprocentowe... - Jamie objęła mnie ramieniem.
- Nie, ale jest dziewięćdziesiąt procent szans, że jestem w ciąży. To mi wystarcza - odchrząknęłam.
- To jak go powiadomisz?
- Co? - wytrzeszczyłam oczy na siostrę.
- No chyba nie chcesz, żeby malec nie miał ojca - skinęła głową na mój brzuch.
- On jest gwiazdą. Zniszczę mu karierę, poza tym wątpię, że będzie chciał mieć cokolwiek wspólnego z dzieckiem... - pokręciłam przecząco głową - Cokolwiek wspólnego ze mną...
Szatynka podała mi karteczkę z jakimś adresem.
- Gdybyś się jednak zdecydowała... - delikatnie się uśmiechnęła i wyszła.

                                                                   *Trzy dni później*

Oficjalnie jestem w ciąży. Oficjalnie z Louisem Tomlinsonem. Wychodząc z gabinetu lekarskiego poczułam się szczęśliwa. Pragnę tego dziecka, chociaż mam dopiero dziewiętnaście lat i wiem, że będzie mi trudno. Ale już je pokochałam, moje nienarodzone, malutkie szczęście. Louis nic jeszcze nie wie, muszę z nim porozmawiać, chociaż doskonale znam jego odpowiedź...

                                                                     *Tydzień później*

Stoję przed drzwiami jego domu. Waham się przez chwilę i rozważam ucieczkę z tego miejsca. On i tak nie będzie chciał naszego dziecka... nie będzie chciał mnie. Powoli i uważnie pukam dwa razy w mahoniowe drzwi. Otwiera mi kobieta, prawdopodobnie mama ojca moich dzieci.
- Dzień dobry, jestem przyjaciółką Louisa, Sophie - przedstawiłam się i wyciągnęłam rękę. Kobieta ją uścisnęła.
- Johanna - przedstawiła się - Zaraz zawołam syna - posłała mi uśmiech.
Po chwili w drzwiach pojawił się chłopak.
- Cześć - szepnęłam.
- Cześć Sophie! - zareagował z entuzjazmem i mnie przytulił. Nie spodziewałam się takiej reakcji. W drzwiach pojawiło się kilka dziewczynek - To moje siostry: Lottie, Phobe, Fizzy i Daisy - wyjaśnił.
- Miło Was poznać - uśmiechnęłam się nieśmiało.
- Chodźmy do mnie, na górę - zarządził. Poczłapałam po schodach za nim.
- No, to opowiadaj, co Cię sprowadza?
- Nic co może Cię ucieszyć - odparłam z grobową miną. Louis najpierw zrobił podobną, a później się roześmiał - Nie żartuję, Louis - uspokoiłam go.
- O co chodzi? - nerwowo strzyknęłam palcami. Tomlinson się skrzywił - Nie rób tego więcej, proszę - posłał mi uśmiech.
- Jest to dla mnie bardzo trudne, Louis... - zaczęłam - Z góry przepraszam za prostolinijność, ale nie wiem w jaki inny sposób mogę Ci to przekazać. Tej nocy w hotelu... - wzięłam głęboki oddech - Louis... ja... to znaczy my... będziemy mieli... - zawahałam się - dziecko - skończyłam i z grobową miną wpatrywałam się w twarz chłopaka. Dało się wyczytać z niej wszystkie targające nim emocje. Szczęście, ból, strach, bezradność i znowu strach.
- Ja... znaczy jesteś pewna, że to są moje dzieci? - zapytał.
- Uważasz, że kłamię? Nigdy z nikim nie spałam! Więc jedyną osobą, którą mogę posądzać jesteś ty - oskarżycielsko wymierzyłam palec w jego stronę.
- Nie mamy pewności, że ze sobą spaliśmy - odchrząknął.
- Eh, jesteś beznadziejny - mruknęłam i opuściłam dom Louisa.
______________________________________________________

Jestem baaaardzo zadowolona z tego rozdziału. :]
Mam nadzieję, że wy też. :3
Następny jak najszybciej, obiecuję! ;]

 
< 3

~ 01

Leżałam w łóżku delikatnie wpatrzona w sufit.
- Dzień dobry, Sophie - przywitała się Jamie wchodząc do pokoju - przyniosłam Ci kawę - podała mi biały kubek.
- Dziękuję - podciągnęłam się na łóżku i wzięłam w ręce podarek.
- Słuchaj, mam do Ciebie romans - usiadła zmieszana na moim łóżku. Upiłam łyk kawy.
- Mhm, a o co chodzi? - ziewnęłam.
- Jutro przyjeżdża kuzyn Davida - spojrzałam na nią wyczekująco.
- Tak. I co w związku z tym?
- Słuchaj... będziemy z Davem zajęci przygotowaniami do ślubu. Zaopiekujesz się nim? No wiesz, pokażesz miasto, zabierzesz na jakąś imprezę. Do ślubu pozostał tydzień, więc to mało czasu dla nas, a za to bardzo dużo dla Was - uśmiechnęła się delikatnie.
- Ile ten gówniarz ma lat? - mruknęłam - Osiem?
- Tak się składa, że dwadzieścia jeden. Proszę, zrób to dla mnie - dodała błagalnie.
- Nie może siedzieć na tyłku w domu? - odpowiedziałam niezadowolona.
- Może, ale chyba lepiej będzie, jeżeli urozmaicisz mu ten czas.
- Nie - upiłam kolejny łyk kawy.
- Soph, proszę! Będzie z kolegą - poruszyła zabawnie brwiami - Tak na marginesie to myślę, że ich znasz.
- Skąd niby? - zaciekawiłam się.
- A chociażby stąd - zdjęła z szafki nocnej i podała mi gazetę, na której widniało pięciu uśmiechniętych chłopaków. Zespół One Direction.
- Żartujesz sobie?! - zaśmiałam się - Który przyjedzie?
- O ten - wskazała na loczka - A to kuzyn Davida - wskazała na Louisa.
Wiedziała jakiej broni użyć wobec mnie, wiedziała że uwielbiam ten boysband i wiedziała, że będę chciała spędzić z nimi czas.
- Ten CuryHairMan też będzie z nami łaził? - udałam niewzruszoną, choć tak naprawdę w duchu cieszyłam się niczym pięcioletnia dziewczynka, której tata właśnie kupił nową, wymarzoną lalkę.
- No... chyba tak - mruknęła.
- Oh, dobra Jamie. Zajmę się nimi - westchnęłam teatralnie.
- Dziękuję! - szepnęła i pocałowała mnie w policzek.
Dopiłam kawę i odłożyłam ją na stolik nocny. Wstałam z łóżka i podeszłam do szafy z ubraniami. Wybrałam różowe rurki, czarne krótkie converse i do tego bluzkę z motywem Nirvany.
Weszłam do łazienki i szybko wykonałam poranną toaletę. Włosy związałam w niedbałego koka, rzęsy musnęłam maskarą i zbiegłam na dół. Jamie siedziała z jej narzeczonym na kanapie i oglądali jakiś film.
- Co dzisiaj robicie? - krzyknęłam kierując się w stronę lodówki i wyciągając z niej mleko.
- Idziemy załatwiać orkiestrę i poszukać garnituru - odpowiedziała moja siostra.
Wsypałam do miski płatki i zalałam je mlekiem. Usiadłam do stołu i poczęłam pałaszować.
- Kiedy przyjeżdża kuzyniątko i orszak? - mruknęłam. Zaśmiali się. Chwila... dało się słyszeć więcej niż dwa śmiechy.
- No bo... widzisz... w zasadzie to oni już tu są Sophie - Jam zmieszała się. Pięknie. Spalona od pierwszych minut kiedy mnie poznali. W kuchni pojawili się chłopcy.
- Harry - uśmiechnął się loczek i podał rękę.
- Sophie - odpowiedziałam z uśmiechem.
- Louis - powtórzył czyn Hazzy brunet.
- Możecie mi mówić Soph - dodałam.
- Sophie brzmi ładniej - delikatnie uśmiechnął się Lou.
- Dzięki - czułam jak momentalnie się czerwienię i żeby to ukryć, schyliłam głowę nad płatkami.
Wstałam od stołu i wrzuciłam miskę do zmywarki.
- Co chcecie dzisiaj robić? - zwróciłam się do chłopaków.
- Najpierw pójdziemy się wypakować do góry... a później... - Hazza zastanowił się.
- Cokolwiek sobie zażyczysz - Lou uśmiechnął się rozbrajająco.
- To idźcie, czekam na dole - poruszyłam zabawnie brwiami. Oboje się zaśmiali i weszli po schodach.
Czekałam dobre piętnaście minut, 2/5 One Direction zjawiło się na dole.
- Obiad? - wskazałam na zegarek - Może Skylon? - uśmiechnęłam się.
- Nam pasuje - Louis puścił mi oczko.
- Pozwólcie, że się przebiorę - pognałam na górę. Wyjęłam z szafy sukienkę przed kolano w kolorowe kwiatki i brązowe balerinki. Zgarnęłam jeszcze torebkę, poprawiłam włosy w lustrze i zeszłam na dół.
- Wow - wydukał Hazza. Zaśmiałam się.
- Dajcie spokój, idziemy - zgarnęłam klucze z blatu kuchennego. Wsiedliśmy do mojego białegu BMW x3.
- Dobre auto - mruknął Louis i się uśmiechnął.
- Dzięki - odwzajemniłam uśmiech.
Zjedliśmy z chłopakami obiad dużo rozmawiając. Okazało się, że są bardzo zabawni i sympatyczni. Wychodząc z restauracji zatrzymaliśmy się na chwilę, aby 2/5 One Direction mogło spokojnie rozdać autografy i zrobić zdjęcia z fankami. (...)
Zasiedliśmy do mojego wozu i pojechaliśmy na spacer do lasu. Wygłupialiśmy się i przewracaliśmy na leśną ściółkę. Świetnie się z nimi dogadywałam, polubiłam ich.
_______________________________________________________

Tak więc jest jedynka! :D
Następny będzie już na ślubie. < 3
Mam niecne plany. xD
+ zapraszam na mojego drugiego bloga:  http://1dlovestoy.blogspot.com/


*le dead*

Bohaterowie

Sophie Greese, 19 lat.
Pochodzi z Londynu. Mieszka tu od urodzenia. Ma starszą siostrę Jamie.
Uwielbia fotografię, jazdę na desce oraz śpiewanie. Aktualnie studiuje aktorstwo
na Royal Academy of Dramatic Art.

Jamie Greese, 24 lata.
Starsza siostra Sophie. Bardzo kocha swoją siostrę. Jest prawniczką.
Uwielbia spędzać popołudnia na wylegiwaniu się w łóżku i czytaniu książek.


David Jankins, 26 lat.
Narzeczony Jamie. Jest malarzem.
Ma znamię w kształcie serca na przedramieniu.


Louis Tomlinson, 21 lat
Kuzyn David'a.


Harry Styles, 18 lat
Przyjaciel Louis'a.